Aug 20

Tigpanalipod sa Santa Iglesya Katolika

Veni Creator Spiritus

Tigpanalipod sa Santa Iglesya Katolika

Sinulat ni Bro. Ryan R. Mejillano, M.A.Th.

National Secretary

 

Ang Matuod nga Simbahan sa atong Gino-o dili gayud makalikay sa iyang mga kaaway gawas ug sulod sa iyang panun. Gani ang ebanghilistang si San Lukas nag asoy man “usa ka timaan nga pagasupakon..” (Lk. 2:34). Maoy hinungdan nga gibuot sa Dios nga sa iyang simbahan, nagpili siya ug mga tawo nga manalipud sa Balaang Pagtuo. Sa usa ka gatosan nga tuig sa kasaysayan sa Matuod nga Simbahan, atong mabasa nga si San Pablo gipili sa Dios aron sa pagpanalipud sa Balaang Pagto-o, “Ang naulahi nagahimo niini gumikan sa gugma, sa nasayran nila nga ako gibutang dinhi aron sa paglaban sa Maayong Balita” (Fil. 1:16), ug nagsugo sa iyang mga tinun-an sa pagdapit sa kadaghanan aron sa pagpakiglantugi. “kay sa pakiglantugi atubangan sa kadaghanan, ang mga Judio iya mang gidaug sa dakong kadasig, nga nagpanghimatuod pinaagi sa kasulatan nga ang Cristo mao si Jesus (Acts 18:28)

Niining  modernong kasaysayan sa Matuod nga Simbahan, gibuot sa Espirito Santo nga ipiyal kining gasa sa pagpanalipud dinhi kanato aron sa ingon makaabag kita sa atong mga obispo ug kaparian pagpanalipud batok sa mga sukwahi ug pagtuis sa mga Balaang Kamatuoran nga gisangon ni Ginoong Jesus sa iyang Simbahan.

Busa si  San Judas Tadeo miingon , “Mga hinigugma, sa nagasulat ako kaninyo sa dakung kaikag mahitungod sa kaluwasan sa atong tanan, naaghat ako sa pagsulat sa pagtambag kaninyo nga makigbisug kamo sa pagpanalipod sa tinoohan nga sa makausa ra ug sa dayon gitugyan ngadto sa mga balaan.(Jude 1:3)

Ang ikaduhang konsilyo sa Batikano (Second Vatican Council) sa iyang dokumento Decree on the Apostolate of the Laity APOSTOLICAM ACTUOSITATEM nga sa binisaya pa Ang Mando labut sa gimbuhaton sa mga dili pari artikulo 31.a) In regard to the apostolate for evangelizing and sanctifying men, the laity must be specially formed to engage in conversation with others, believers, or non-believers, in order to manifest Christ’s message to all men.

Ug sa laing sugo, Decree on Ecumenism nga sa binisaya Ang Mando labut sa Panag hugoy hugoy (UNITATIS REDINTEGRATIO) artikulo 9. We must get to know the outlook of our separated brethren. To achieve this purpose, study is of necessity required, and this must be pursued with a sense of realism and good will. Catholics, who already have a proper grounding, need to acquire a more adequate understanding of the respective doctrines of our separated brethren.

 

Sa sukdanan sa balaod kun Code of Canon Law nagaingon,” Can. 229 §1. Lay persons are bound by the obligation and possess the right to acquire knowledge of Christian doctrine appropriate to the capacity and condition of each in order for them to be able to live according to this doctrine, announce it themselves, defend it if necessary, and take their part in exercising the apostolate.

 

Sa katapusan, ang mga mga Obispo sa Pilipinas nagkanayon sa PC II section 222,”…Parish Priests must encourage the establishments of lay catholic faith defenders.”

Niining dagku nga mga dokumento sa Iglesya Katolika, ang Catholic Faith Defenders, Inc.DavaoCity kanunay nagasandig sa iyang apostolado isip matinumanon nga mga anak sa Simbahan. Andam kami nga isulat ang Credo (Pagtuong Katoliko) sa kaugalingon namong dugo. Ubos sa dakung pagtahud sa Santo Papa uban sa mga obispo diin kami nahisakop, ug among gakson sa walay pag duha duha ang Magisterium sa Simbahan nga anaa naka deposito sa Sagrada bibliya ug Sagrada Tradisyon (Mt. 18:17; Lk.10:16).

 

 

 

 

 

 

Aug 20

CBCP President – Lord Archbishop Jose S. Palma, DD endorses Catholic Faith Defenders

Aug 20

CARDINAL’S OPEN LETTER FOR PRIESTS (to accept CFD in their parish)

CARDINAL’S OPEN LETTER FOR PRIESTS

The Archdiocese of Cebu Chancery Office

 

 

Dear Reverend Fathers:

Pax Christi vobiscum!

St.Jude says “Urging you to stoutly defend the truth which God gave, once for all…” (Jude 1:3)

It is overtly observed by most of our people, priest and bishop that there is a spread-like-wildfire of the proliferation of different religious denominations in our country today.

And they are not only attacking the teachings of the Catholic C

hurch, but also proselytizing a good number of Catholics n their fold and this is intensively done by

“Born again” groups.

Being urged by our love for theHolyChurch, the body of Christ and by a sense of duty and our sacred responsibility, we should defend our faith and the weak members of the Church, and we should not permit this phenomenon to flourish.

So, this is my plea to you, my fellow workers of the field, that we should care for the souls willingly by stressing the much needed education regarding our Catholic Faith to diminish this massive defection from our fold.

And I am pleased to inform you that we have an organization that will help us with regard to this problem. I am introducing to you, the Catholic Faith Defenders Inc., an organization which is mandated and eventually recognized by the Holy Father John Paul II. The Catholic Faith Defenders have been prepared themselves by their intensive study of the Catholic Dogmas, Church history and their H

oly Scriptures. They are proven resolute defenders of our Holy Faith.

They are engaged in positive approach in defending our faith by means of conducting Catholic Bible Seminars, public rallies, open forum, radio programs, printed materials and help building Christian Communities.

So, I strongly recommend and indorse the Catholic Faith Defenders, and request you to receive their authorized organizers and lecturers in your parish. The apostolate of the Catholic Faith Defenders is necessarily needed to answer the call of time.

God loves you and rest assured with my prayers and my paternal blessings for you and for your flocks.

 

 

                                                                          Truly yours in Him,

                                                                      (Signed) +  His Eminence Ricardo Cardinal Vidal, DD

                                                                       Archbishop of Cebu

                                                                         June 14, 1988

 

 

 

 

 

Aug 20

LAKBIT SAYSAY SA CATHOLIC FAITH DEFENDERS INCORPORATED

LAKBIT SAYSAY SA CATHOLIC FAITH DEFENDERS INCORPORATED

Ni: Bro. Socrates C. Fernandez

National Adviser

Ang Dios nahilambigit ug uban sa kasaysayan, sumala sa iyang kaugalingon nga tuyo.  Baligho o gumunhap alang sa mga tawo, ug usahay ang DIOS ra ang makabadbad sa igo nga kahulogan sa mga panghitabo. Apan, kita na dunay pagtuo, makaingon nga MAAYO ug MATARUNG gayud ang DIOS sa iyang katawhan.

Ang may pagtuo mosanong sa giingon sa kasulatan “Mahibalo siya sa mga milagro nga buhaton sa Dios ug sa mga sangpotan  sa mga pangitabo sa kasaysayan.”(Kaalam 8:8).

Maayo nga lakbitan ato ang kaagi pagsugod sa Catholic Faith Defenders Incorporated sa Pilipinas. SA SUGBO…1935 aktibo ang kalihukan sa mga Aglipayano madasigon sila nga nagtukod sa ilang grupo uban sa pag-ataki sa mga doktrinang katoliko, ilabina sa Santo Papa ug apil gihapon ang ilang mga Apostoles, larawan ug mga piyesta sa mgaSantos. Mainiton ang mga misyonero Protestante nga mipuyo gayod og mga lugar sama sa San Isidro Talisay, sa Banawa ug ubang mga Lungsod. Ang ilang paagi, mao ang pakighigala, pagtabang sa kinahanglanong materyal sa maga tawo.

1938, sa Parokya ni San Nicolas sugbo, may mga hinimbahong layko nga panagna magtagbo sa kombento sa ilang higala nga pari, ug magtabi bahin sa panaway sa ubang mga relihiyon. Ang Pari, maayo usab motubag. Ganahan usab si Padre Undoy Reynes mopakli ug mopasabot sa Bibliya. Siya ang amahan sa tinuig nga gula sa Almanako kaniadto. Miguho si Nong Pedro Cabaluna, nagtuon diay sa Bibliya, kinaugalingon lang. Nalipay sa pagtudlo sa pari. Nagsabot og adlaw nga makigtagbo sa pari. Si Nong Pedro giila nga Walking Bible sa iyang panahon. Nagtukod siya’g grupo sa San Nicolas nga manalipod sa pagtuo. Nakadawat gani sya og award sa Santo Papa, ang Pro Ecclesia et Pontifice.

1945 human sa ikaduhang gubat, Sa parokya sa Virgen de la Regla, syudad sa Lapu-lapu na karon, Mitumaw ni Noy Mundo Reuma, taga Hillonggos Leyte, tigbuhat ug kandila sa pari sa Opon. Lantip kaayo ug pangisip, gamay ra og grado, apan maoy giila nga teologo sa mga laymen kaniadto. Batid sa Doctrina Catolica ug sa Bibliya, katugbang niya ang magsoong Martin ug Domingo Berido nga pulos hinimbahon. Giila sila, katabang ni Padre Gerard Treinekeins, M.S.C. ug sa nag-una pang mga paring Redemtoristas sa Opon. Dangpanan sila sa mga layko, ilabina na sa tubag sa mga ataki bahin sa Doctrina Cristiana. Si Noy Mundo ug si Nong Martin pulos nakadawat og award sa Santo Papa.

1953 saSantoRosarioParishChurch, mga layko malingaw og lalis sa kombento bahin sa tinuhoan. Gilingkoran sila ni Mons. Esteban Montecillo, namatay sa panuigon nga 100. Binayloay sa mga katarungan bahin sa interpretasyon sa Bibliya, ang buotang pari nalingaw sa kombati tali sa iyang mga layko apan sa katapusan sila mamati sa iyang hubad ug pagpasabot. Natukod ang Catholic Faith Defenders.

1963 mitunga si Abogado Mei Caumeran, himasa ug libro sa katoliko. Makigsangka ug dialogue sa Freedom park. Gikahinagbo niya ang tadhan na mga defesonres sila Bro. Arsento Caburnay, Bro. Resuento.

Sa panahon ni Julio Kardinal Rosales naparehistro ang C.F.D sa Securities and Exchange Commission. Gikan nga na – Indoctrinated sa Sabadista si Bro. Soc Fernandez misalmot, unya misulod sa Seminario, nakaabot og teologia dayon migula sa seminario ug mihalad sa iyang kinabuhi sa C.F.D sa mga rally sa lain – laing mga lalawigan sa kabisay-an ug sa Mindanao. Mitungha sila si Bro. Dionie Buanhag, sa Bro. Jose Tomarong ug Bro. Ramon Gitamundoc. Naghimo sila og module ug mga basahon sa C.F.D. Na-reforma nila ang mga balaod niini, ilabi na sa mga paagi sa pagtudlo ug ulahi na ang pakiglantugi.

Maoy ilang gipahimug-atan ang kaluwasan pinaagi sa pagkinabuhi sa kamatuoran ug sa pagtabang sa isigkatawo ug ang masubsob nga pagdawat sa mga sakramento.

Sa hinay-hinay naabli ang matuod nga bahandi sa kalag alang sa mga C.F.D. nga sila tipik ug bahin sa plano sa Dios sa pagsangyaw sa kamatuoran sa Dios, sa pagpanalipod niini ug sa pagdugtong kanunay sa mga kaparian, sa mga Obispo ug ilabi na sa Santo Papa.

Aug 08

How far will PNoy go to test the Church?

By Francisco S. Tatad
Manila Standard
July 30, 2012

 

Source:  http://manilastandardtoday.com/www2/2012/07/30/how-far-will-the-president-go-to-test-the-church/
In the biggest international conference ever held, some 50,000 delegates representing 190 countries in Rio de Janeiro last month, and under the leadership of the Holy See, the G-77, and some G-20 countries, delivered the most stunning blow against the war on population being waged by the world’s neo-Malthusians, eugenicists and racial supremacists in the name of reproductive health.
The United Nations Conference on Sustainable Development, otherwise known as the Earth Summit, deleted the term “reproductive rights” from the outcome document after it was shown that it was nothing but a code word for “abortion,” as openly admitted by the U.S. State Department.
It was a global victory for plain common sense.
In most of the First World, beginning with Russia, Japan, and Western Europe, the real emergency today is the ageing and shrinking population, known as the “demographic winter” and caused by falling fertility and birth rates. Contraception, sterilization, abortion and the introduction of same-sex “marriage,” now championed by many governments, are directly responsible for this.
UN forecasts predict that by 2050 there will be more seniors (65 years old and above) than younger people around the world, with the possible exception of some African countries and perhaps the Philippines, if they are able to escape the sustained attack of the global population controllers.
Not even the Muslim countries have been spared. Recent demographic studies using data from the United Nations Population Division and appearing in the June 1 issue of Policy Review, show that 48 of the 49 Muslim-majority countries and territories have undergone steep fertility decline over the past three decades.
Many governments now agree that “depopulation” is the next global crisis. This was pointed out during the Russian government-supported Demographic Summit in Moscow on June 29-30, 2011, and the sixth World Congress of Families in Madrid on May 25-27, 2012
Moscow Declaration Summit
The Moscow Declaration issued at the end of the summit noted that “42 percent of all humankind live in countries where even simple replacement of old generations is not taking place. The destructive process of swift drop of fertility and birth rates has swept all the continents on our planet. In the nearest historical period, the negative demographic trends can bring about extinction of whole peoples, destruction of States, and disappearance of unique cultures and civilizations.”
The Declaration called on “the government of all nations and on international institutions to develop immediately a pro-family demographic policy and to adopt a special international pro-family strategy and action plan aimed at consolidating family and marriage, protecting human life from conception to natural death, increasing the birth rate, and averting the menace of depopulation.”
The Declaration called for an end to “State interference in the private life of the family under the pretext of so-called ‘family planning,’ ‘protection of the rights of the child,’ and ‘gender equality.’ We consider it inadmissible to continue to policy of birth control, which is one of the greatest threats to the survival of humankind and a means of incursive discrimination against the family,” the document said.
For its part, the Madrid Declaration of May 27, 2012 affirmed that “our societies need more people, not fewer,” and that “human aging and depopulation is the true demographic danger facing the earth in this century.”
It further declared that “lasting solutions to human problems, including the current economic crisis, rise out of families and small communities,” and “cannot be imposed by bureaucratic or judicial fiat. Nor can they be coerced by outside force.”
The Philippines has a robust population of not less than 95 million, growing at 1.9 percent per annum. At least eight million work overseas, contributing at least $18 billion to the national economy every year. The fertility rate stands at 2.3, which means the average Filipino woman is capable of bearing 2.3 children during her reproductive years.
This is a valuable resource that is no longer available to so many other countries. In Japan, the Philippines’ No. 1 trading partner, investor and source of Official Development Assistance, Deputy Prime Minister Katsuya Okada told Vice President Jejomar C. Binay during their talks in Tokyo on July 17 that their two countries need to complement each other because the Philippines has something which Japan no longer has, namely its “young labor.”
The median age in Japan is 45 years, while it is 22.7 yeas in the Philippines. Provided the Philippines invests properly in its population, and does not throw away its demographic dividend, it will become one of the strongest Asian economies in less than 40 years, predict the economic forecasters.
However, the country’s politicians could still throw away this demographic advantage. After their defeat in Rio, the global population controllers have redoubled their efforts to reduce the population of developing counties. In London, US billionaire Melinda Gates, together with the UK Department for International Development, organized a family planning summit where she raised $4.6 billion to fund population control programs against poor women in developing countries.
Part of that money could end up funding RH activities in the Philippines, not excluding the campaign to enact the population control cum reproductive health (RH) bill. There could be no shortage of NGO- or political takers either.
The House of Representatives has decided to cut short the floor debates on the RH bill and ram it through for immediate passage, after President Benigno S. Aquino III said in this July 23 State of the Nation Address: “We are ending the backlogs in the education sector, but the potential for shortages remains as our student population continues to increase. Perhaps Responsible Parenthood can help address this.”
Responsible parenthood, properly understood, is not controversial at all. Article XV, Section 3 (1) of the Constitution provides, “The State shall defend the right of spouses to found a family in accordance with their religious convictions and the demands of responsible parenthood.” But it is not for the State to prescribe, regulate or supervise.
Responsible parenthood normally refers to “an attitude toward parenthood—not separated from the practice of virtue—that encompasses God’s plan for marriage and family…” It may be exercised “either by the mature and generous decision to raise a large family, or by the decision, made for grave motives, and with respect for the moral law, to avoid a new birth for the time being and for an indeterminate period.”
This is well explained in Humanae Vitae, a 1968 encyclical by Pope Paul VI, which condemns contraception and sterilization as “intrinsically evil.” The encyclical marked its 44th anniversary on July 25, the same day the House leadership decided to fast track the RH bill.
Anti-RH advocates like to point out that Paul VI’s prophetic warnings about the ill effects of contraception have all come to pass. True to his warning, contraception has led to widespread conjugal infidelity and a general lowering of morality; men have ceased respecting women in their totality and have begun treating them as mere instruments of selfish enjoyment rather than as cherished partners; the widespread acceptance of contraception by couples has encouraged unscrupulous governments to intrude into the sanctity and privacy of families.
The Pope, however, had failed to predict that widespread abortion, which follows universal contraception, would kill more unborn children than all the fatalities in all the wars ever waged by man since war began.
.
No government enacts a law to divide the nation. Thus far, the RH bill has already deeply divided the nation. But the administration appears hell-bent on enacting this highly divisive measure. What exactly is the rationale? The ultimate game plan? Even the highly prestigious Wall Street Journal worries it could derail the country’s economic takeoff.
The RH bill has been promoted as a health measure, but it is in fact nothing but a population control measure. It prescribes birth control as an essential requirement and component of marriage, which is a natural human institution not designed nor instituted by the State. It also prescribes the compulsory sex education of children by the State.
In theory, the bill leaves to the individual the choice of method or means to use, but it prescribes birth control as something all must practice, under pain of certain penalties. Opponents of the bill liken it to the reproductive laws imposed by communist regimes on their populations or by totalitarian regimes like the Nazis on their helpless captives.
So patent and non-debatable is the constitutional offense. Sec. 12 of Article II of the Constitution provides: “The State recognizes the sanctity of family life and shall protect and strengthen the family as a basic autonomous social institution. It shall equally protect the life of the mother and the life of the unborn from conception. The natural and primary right and duty of parents in the rearing of the youth for civic efficiency and the development of moral character shall receive the support of the Government.”
Under this provision, the State is the constitutional protector of conception, just as parents are the primary educators of their children. As such, the State cannot be a party to any program of contraception. The RH bill, on the other hand, makes the State the first provider of contraception and sterilization——-the first and ultimate preventer of conception. It also makes the State the primary educator of children.
Sample of an anti-catholic propaganda
To the country’s Roman Catholics, the bill is an undisguised anti-Catholic measure. It savages an important doctrine of their faith, and then requires them to provide the tax money to fund the program that would attack their faith. The bill is arrogantly telling Catholics not to learn their faith from their Church but to learn it from Congress instead.
It is religious persecution pure and simple, a perversion of Church-State relationship, and the victim is not a small religious minority but rather the overwhelming majority of 95 million Filipinos.
P-Noy has been told not to fear the Catholics. The bishops issu

 

e no fatwas, and there are no suicide bombers among the laity, they are not even armed like some Muslim Filipinos. Neither are they as politically organized as some powerful politico-religious sect, which votes as a bloc during elections. “There is no such thing as a Catholic vote,” P-Noy has been told.


Indeed, in a predominantly Catholic country where almost everyone running for office is a baptized (even if lapsed) Catholic, people do not vote as “Catholics.” But should the Aquino government ever enact a law that attacks a doctrine of the Catholic faith, as surely as the sun rises in the East, there will be a Catholic response. It could be a Catholic vote, a Catholic protest, or maybe even a Catholic revolt. No one can say, but there will be a Catholic response.
In February 1986, a post-election statement by the Catholic Bishops’ Conference of the Philippines (CBCP), questioning Marcos’s continued stay in office after the flawed snap presidential elections, provided the “moral basis” for the EDSA revolt that ultimately installed P-Noy’s mother, Cory Aquino, as revolutionary president. It seems only fair to hope that P-Noy has not forgotten his own history, and that not all the encouragement of his foreign patrons will prompt him to tempt Providence.

Jul 25

Nang si Kapatid na Joel (Abdul Rahman) ay naging isang Kristiyano

“Kung gusto man nila akong sentensiyahan ng kamatayan ay tatanggapin ko ito…ako ay isang Kristiyano…ibig sabihin naniniwala ako sa Santisima Trinidad…Naniniwala ako kay Hesu Kristo.” (salin sa tagalog ay akin-lamang)

Mahirap sa mga muslim na nasa Gitnang Silangan na maipahayag ang kanilang mga karapatan bilang isang mamamayan sa kanilang bansa. Minsan ay madali lang ipataw ang kamatayan para sa kanila kung ang kalagayang ipinapahayag nito ay lubhang anti/taliwas sa mga batas na ipinapatupad ng kanilang bansa. Kadalasan sa mga bansa na sakop ng rehiyong ito ay konektado ang relihiyong Islam sa bawat batas na napapatupad, kaya nga minsan, ang tawag ng mga kritiko sa mga mamamayan nila ay mga “religious fanatics”.

 

Napapansin niyo naman na sa pananamit pa lang, kaakibat ang panrelihiyong aspeto nito na kung hindi susunod ang mga mamamayan ay may kaakibat na kaparusahan katulad ng pagkakabilanggo at minsan ay hinahatulan sa pagkakabitay.

Dito rin may impluwensiya ang Afghanistan, totoo na hindi sakop ng mga bansa sa Gitnang Silangan ang bansang ito ngunit ang mga patakaran, batas at ang costumaryo ng kanilang pamamahala ay magkasintulad din sa kanila. Ang bansang ito ay 99% muslim at 1% lamang nito ay nahahati sa iba’t-ibang sektang pangrelihiyon tulad ng Kristiyanismo, Hinduismo, atbp. Maliban sa mga Afghan na mga hudyo na sapilitang umalis sa kanilang bansa para tumira sa Israel na matatagpuan sa Gitnang Silangan na ang mayorya ay mga Hudyo. Samakatuwid, ang bansang ito ay talagang bansa ng mga Muslim.

Sino si Abdul Rahman?

Si Adul Rahman ay isang Afghan at ilang taon na ring tumira sa bansang kanyang nakagisnan. Siya ay ipinanganak sa taong 1965 sa Kabul, Afghanistan ni G. Abdul Manan at Gng. Gul Begum, na isa ring etnikong taga-Afghanistan. Taliwas sa pagkakaalam ng marami, si Abdul ay naging butihing anak ng kaniyang mga magulang, mahilig siya sa pagbibigay tulong sa mga mahihirap lalo na’t ang kanilang bansa ay nalugmok sa kahirapan at kaguluhang sibil. Kaya naisipan niyang magboluntaryo sa isang NGO (Non-Government Organization) na tumutulong sa mga nasalanta at mga biktima ng karahasan sa kanilang bansa sa taong 1990. Nagkataong isa itong Katolikong Organisasyon na mas nakapabilib sa pananaw ni Abdul sa buhay Kristiyano. Kaya nga’t sa taong din iyon ay napagdesisiyunan ni Abdul na magpabawtismo sa Kristiyanismo at ipinangalanan sa kanya ang pangalang ‘Joel’ (isa sa mga karakter na mababasa sa Bibliya).

 

Ngunit hindi naging madali para kay kapatid na Joel (bagong pangalan ni Abdul) ang pagiging Kristiyano dahil maraming batikos at paninira ang itinapon sa kaniya ng mga kritikong muslim sa kanilang bansa. Ang mga magtuturong muslim ay humingi ng tulong sa korte sa pagpapataw sa kanya ng kamatayan na naaayon din sa kautusang itinuro ni Mohammad sa kanila. Ang iba sa kanila ay tinawag din siyang “Mikrobyo” sa kanilang bansa.

Itinakwil din siya ng kaniyang magulang at nakipag-diborsyo ang kanyang asawa dahil sa desisiyong maging Kristiyano ni Kapatid na Joel. Napagdesisiyunan din ng kanyang magulang na hindi na siya ituturing na kanilang anak at ipinagkait ng kanyang asawa ang pagmamahal na gusto niyang ipakita sa kanilang naging anak. Binatikos din siya nito nang inakusahang gumawa siya ng harrassment nang siya ay muling bumisita sa kanilang pamamahay na mariin naman niyang itinanggi. Kung naging tama man ang paratang ng kanyang pamilya, maari rin na may malalim na dahilan ito kung bakit.

Masakit man ito para sa ating kapatid ngunit hindi parin siya natinag sa paninirang ginawa ng kanyang bansa at kanyang pamilya. Salamat at ang mga Kristiyanong Afghan ay lumantad at humingi ng tulong sa ibang bansa patungkol sa issue na ito. Kahit hindi inamin ng kaniyang bansa na hindi sila napepressure sa pagkontra ng ibang bansa lalo na’t pati kapwa muslim na mga organisasiyon nito sa ibayong dagat ay kumontra rin sa sobrang interpretasyon nito sa nasusulat sa Qur’an, napilitan rin si Pangulong Hamid Karzai na i-exile si kapatid na Joel sa Italya na lugod namang ikinasaya ng ating kapatid.

Ilan sa mga bansa tulad ng Estados Unidos, Australia, Alemanya, Unyon ng mga bansang Europeo, Canada, Gran Britanya, at Ciudad de Vaticano ang nagbigay ng buong suporta nito nang na-exile siya patungong Italya.Ang mga organisasiyon na Muslim at mula rin sa ibang sekta ay nakiisa rin tulad ng Amnesty International, Seventh Day Adventist Church at mga grupong Islam sa Estados Unidos ay malaki rin ang naitulong dito sa pagpapa-exile ng ating kapatid.

Nagpasalamat ng malaki si kapatid na Joel sa ating butihing Papa Benedicto XVI sa buong tapang na pagsuporta sa kanya kahit isa lamang siyang simpleng afghan na halos bigyan ng karampatang kamatayan dahil nga sa pagtalikod niya sa paniniwalang Islam. hanggang ngayon ay tumitira siya sa Italya sa loob na ng 4 na taon.

Mabuhay ka kapatid na Joel sa magiting na pagtatanggol sa paniniwalang Kristiyanismo!


» Newer posts